มาตรา๔๓ภูมิ์ลำเนาของบุคคลนั้น ได้แก่ถิ่นที่อยู่ด้วยความจงใจว่าจะอยู่ยืดไป คน ๆ หนึ่งหาอาจจะมีภูมิ์ลำเนามากกว่าแห่งหนึ่งในเวลาเดียวกันได้ไม่
มาตรา๔๔เมื่อบุคคลได้ถือเอาแล้วซึ่งภูมิ์ลำเนาแห่งใด แห่งนั้นคงเปนภูมิ์ลำเนาอยู่จนกว่าจะได้ถือเอาภูมิ์ลำเนาใหม่
มาตรา๔๕หญิงที่ทำการสมรสแล้วย่อมนับว่ามีภูมิ์ลำเนาแห่งเดียวกันกับสามี บุคคลผู้เยาว์ คือผู้ยังไม่มีอายุยี่สิบปีบริบูรณ์ก็ดี ฤๅผู้ไร้ความสามารถด้วยเหตุอื่นอย่างใด ๆ ก็ดี ย่อมนับว่ามีภูมิ์ลำเนาอันเดียวกันกับผู้แทนของตนโดยชอบธรรม
มาตรา๔๖ผู้เยาว์นั้นชื่อว่าเปนผู้ไร้ความสามารถ บันดาการใด ๆ อันเขาได้ทำลง ถ้าผู้แทนโดยชอบธรรมไม่ได้อนุมัติด้วยแล้ว การนั้นย่อมเปนโมฆียะ เว้นไว้แต่ที่มีบทบัญญัติไว้ในมาตราทั้งสามต่อนี้ไป
มาตรา๔๗สรรพการอันผู้เยาว์ได้ทำลงนั้นย่อมสมบูรณ์เพียงการที่จะให้ผลเปนประโยชน์แก่ตัวเขาโดยปราศจากค่าภาระติดพันฤๅเงื่อนไข
