๏เมื่อนั้นพระยาธรรมิกราชขุนเจือง ครั้นได้รู้ข่าวสารฉันนั้นแล้วจักว่าเราเถ้าแก่เสียแล้วไม่ไปก็ว่าไม่ได้ เหตุว่าได้ ออกปากไปเสียแล้ว เมื่อนั้นเจ้าพระยาธรรมิกราช ท่านก็ร้องเรียกเอาราชบุตร ๕ ตนมาแล้วพิจารณาตกแต่ง คือ ปลูกแปลงให้บุตรแห่งตนได้อยู่เสวยเมืองคนละแห่ง คือให้เจ้าลาวเงินเรืองผู้เปนพี่ที่ ๑ บุตรนางแฟงจันทน์ผงนั้น ให้เปนเจ้าอยู่เมืองเงินยังเชียงแสนรักษาบ้านเมืองทั้งปวง แต่งให้เจ้าลาวเจืองตนที่ ๒ กับบริวารพันหนึ่ง ให้ไปกิน เมืองแกวหลวง แล้วคนทั้งหลายก็ปลูกหอสรงที่ภูเหมือดที่เมืองแกวหลวงสูงได้ร้อยศอกแล้ว ก็กระทำอุสาราชา ภิเศกให้เปนเจ้าแก่แกวทั้งหลาย แล้วก็แต่งให้เจ้าลาวพาวตนที่ ๓ กับบริวารพันหนึ่งให้ไปกินเมืองจันทบุรี แล้วก็ แต่งให้เจ้าขุนคำร้อย บุตรนางโองคาแพงเมือง ให้ไปกินเชียงรายเมืองผลู ให้ใจรู้คนภายตวันออกทิศใต้ทั้งปวง แล้วแต่งให้เจ้าสร้อยเบี้ยตนเปนน้องเปนมหาอุปราชาให้อยู่เวียงเชียงเรือง ให้ใจรู้คนภายตวันตกทั้งปวงนั้นแล เจ้า พระยาเจืองฟ้าธรรมิกราช ในเมื่อท่านเสด็จไปเสวยราชย์ในเมืองแกวนั้นเอาบุตรีพระยาแกวหลวงเปนภรรยา ก็มี บุตรชาย ๒ ชาย ตนที่ ๑ ชื่อเจ้ายี่คำ ตนที่ ๒ ชื่อเจ้าชุมแสง ดังเจ้ายี่คำตนพี่นั้น ท่านก็แต่งให้ไปกินเมืองลานช้าง เมืองหลวง เจ้าชุมแสงตนถ้วนสอง ท่านก็แต่งให้ไปกินเมืองนันทบุรี คือเมืองน่านนั้นแล เจ้าพระยาเจืองฟ้าธรรมิกราช ครั้นว่าจัดแต่งให้บุตรแห่งตนไปเสวยเมืองคนละแห่งแล้ว ก็มีอาชญาบอกป่าวชุมนุมมายังท้าวพระยาทั้งหลาย ทั้งปวงแล
