หน้า:วรรณกรรมต่างเรื่อง - ๒๕๐๕.pdf/42

จาก วิกิซอร์ซ
ไปยังการนำทาง ไปยังการค้นหา
หน้านี้ได้พิสูจน์อักษรแล้ว
๓๖
ชะรอยว่าเทวัญมะลันที อุ้มองค์มารศรีมาสมสอง
จึงได้ประสบมะลบออง นวลน้องเจ้าอย่าเขินมะเลินใจ
ฯ ๖ คำ ฯ
 ร่าย
  เมื่อนั้น โฉมนางตะแลงแกงมะแลงไก๋
ได้ฟังถ้อยคำมะลำไท ทรามวัยจึงตอบมะลอบที
ไปว่าเอาเทวัญมะลันตู เหมือนหนึ่งใครไม่รู้มะลูถี
เมื่อครั้งไรใครพามะลาชี ภูมีเก็บเอามาเลาตา
แล้วนางแค้นขัดมะลัดตอน เคืองค้อนภูวไนยมะไหลถา
น้อยฤๅนั่นน่าเชื่อมะเรือปา มาเศกแสร้งแกล้งว่ากะลาเกา
ฯ ๖ คำ ฯ
  เมื่อนั้น พระมะไหลไถเถมะเหลเถา
เห็นนางกัลยามะลาเตา จึงตรัสโลมเล้ามะเลาปอน
ฯ ๒ คำ ฯ
 ชาตรี
  ดูก่อนโฉมตรูมะลูถี เวทีมิเชื่อมะเหลือถอน
อันพระอุณรุทมะลูดชอน เทวาก็พาจรมะลอนเกา
ไปสมสร้อยอุษามะลาตึก โฉมยงจงนึกมะลึกเก๋า
นี่บุญของพี่ยามะลาเตา จึงพาเจ้ามาสมมะลมเต
ว่าพลางทางถดมะหลดติด อย่าอายเอียงเบี่ยงบิดมะลิดเป๋
นางป้องปัดหัตถามะลาเท มะโลโตโปเปมะเลตุง
สองภิรมย์ชมเชยมะเลยปม สำราญรมย์รื่นเริงมะเลิงตุ๋ง
สัพยอกหยอกเย้ามะเลาชุง สมสวาดิ์มาดมุ่งมะลุงแชง
ฯ ๘ คำ ฯ โลม