ไม่เพียงเกษตรกรกับเจ้าที่ดินเท่านั้น แม้แต่นักอุตสาหกรรมก็หันมาสนับสนุนมาตรการคุ้มครอง ในบ้านเกิดของการค้าเสรี “สำนักแมนเชสเตอร์” เมื่อวันที่ 1 พฤศจิกายน 1886 หอการค้าแมนเชสเตอร์หารือเพื่อลงมติ “ว่า เมื่อได้รอชาติอื่นทำตามแบบอย่างการค้าเสรีของอังกฤษมาสี่สิบปีแล้วโดยสูญเปล่า ที่ประชุมมีความเห็นว่าถึงเวลาที่จะพิจารณาจุดยืนนี้ใหม่” แน่นอนว่ามีมติไม่เห็นชอบ แต่ผลออก 22 ต่อ 21 คะแนน! แล้วนี่คือศูนย์กลางอุตสาหกรรมฝ้าย อุตสาหกรรมอังกฤษหนึ่งเดียวที่ยังเหนือกว่าโดยไร้คู่แข่งในตลาดเปิด! แต่ก็ พวกนักประดิษฐ์อัจฉริยะในสาขานี้ย้ายจากอังกฤษไปอยู่ที่อเมริกากันแล้ว พัฒนาการล่าสุดของเครื่องปั่นและทอฝ้ายมาจากอเมริกาแทบทั้งหมด และแมนเชสเตอร์ต้องเอามาใช้ อเมริกาโดดเด่นเป็นผู้นำด้านสิ่งประดิษฐ์อุตสาหกรรมสารพัดอย่าง ขณะที่เยอรมนีไล่ตามอันดับสองของอังกฤษมาติด ๆ ในอังกฤษเริ่มรู้ตัวกันว่าประเทศนี้เสียการผูกขาดอุตสาหกรรมไปแล้วอย่างมิอาจเอาคืนมาได้ ว่ายังกำลังถดถอยขณะที่คู่แข่งกำลังเดินหน้า และจะทยอยตกที่นั่งกลายเป็นเพียงประเทศหนึ่งท่ามกลางประเทศอุตสาหกรรมหลาย ๆ ประเทศ แทนที่จะเป็น “โรงงานของโลก” ที่เคยฝันหวาน บุรุษผู้เมื่อสี่สิบปีก่อนเห็นการค้าเสรีเป็นหนทางเดียวสู่นิพพาน ลูกหลานของเขาเหล่านั้นเองบัดนี้กำลังปลุกผีการคุ้มครองกลับมาเพื่อขวางหายนะที่ใกล้มาเยือน พรางตัวด้วยหน้ากาก “การค้าที่เป็นธรรม” และสงครามภาษี แต่ไม่เนียน เมื่อผู้ผลิตอังกฤษเริ่มรู้สึกตัวว่าการค้าเสรีกำลังกลับมาทำลายเขา และเริ่มขอให้รัฐคุ้มครองเขาจากคู่แข่งต่างชาติ ถึงเวลาเหมาะเจาะที่คู่แข่งจะจับ
