ผู้รักชาติ ที่เดินเข้าร้านค้าแล้วถามหาลูกโลก ไม่ใช่ของโลกที่เป็นดาวเคราะห์ แต่เป็นลูกโลกของปรัสเซีย
กลับมาที่อเมริกา มีอาการบ่งชี้พอวินิจฉัยได้ว่า การคุ้มครองได้ทำหน้าที่ให้สหรัฐจนสุดความสามารถแล้ว ยิ่งเอาออกไว ยิ่งดีกับทุกฝ่าย อาการหนึ่งคือการรวมหัวกันฉวยประโยชน์จากการผูกขาดที่ได้รับมาในอุตสาหกรรมที่คุ้มครอง จะว่าไปแล้ว การรวมหัวทางธุรกิจเป็นสถาบันอเมริกันโดยแท้ เมื่อใดที่จะใช้ข้อได้เปรียบโดยธรรมชาติ ปกติคนก็ยอมไปก่อนแม้จำใจ การผูกขาดทรัพยากรน้ำมันที่เพนซิลเวเนียของสแตนดาร์ดออยล์เป็นกระบวนการอันเป็นไปตามกฎแห่งการผลิตแบบทุนนิยม แต่หากโรงกลั่นน้ำตาลพยายามเอาการคุ้มครองที่ชาติมอบให้ไว้ใช้สู้คู่แข่งต่างชาติมาใช้ผูกขาดผู้บริโภคในประเทศแทน กล่าวคือ ชาติที่มอบการคุ้มครองนั้น ก็เป็นสิ่งที่ค่อนข้างต่างกัน แต่ถึงอย่างนั้น โรงกลั่นน้ำตาลเจ้าใหญ่ก็ได้รวมหัวกันโดยมิได้มีเป้าหมายเป็นอื่นเลย เรื่องแบบนี้ไม่ใช่เพียงกลุ่มธุรกิจน้ำตาล แต่การรวมหัวกันนี้เองคือสัญญาณชัดว่าการคุ้มครองเสร็จงานแล้ว และคุณลักษณะของมันกำลังเปลี่ยน ไม่ได้คุ้มครองผู้ผลิตจากการนำเข้าต่างประเทศอีกต่อไป แต่คุ้มครองจากผู้บริโภคในประเทศ ได้ผลิตผู้ผลิตมามากพอแล้ว อย่างน้อยในสาขาที่มี มากเกินไปด้วยซ้ำ และเงินที่หล่นใส่กระเป๋าผู้ผลิตก็กำลังกลายเป็นเงินทิ้งขว้าง เฉกเช่นในเยอรมนี
ในอเมริกา อย่างในที่อื่น มีข้ออ้างหนุนการคุ้มครองว่า การค้าเสรีจะเป็นผลดีกับอังกฤษเท่านั้น ข้อพิสูจน์ตรงกันข้ามที่ดีที่สุดคือ ในอังกฤษเอง
