อิกช้านานก็หาประโยชน์มิได้ ถ้าการกินผลไม้นี้กลับให้ความเปนหนุ่มแก่ท่าน ข้าพเจ้าก็จะมิคัดค้านเลย"
พราหมณ์ได้ยินภริยากล่าวดังนั้นก็สิ้นความลังเลในใจ ทิ้งผลไม้ลงยังพื้นดิน นางพราหมณีก็ยินดี แต่ซ่อนความอิ่มใจไว้มิแสดงให้สามีเห็น ความอิ่มใจนั้นเกิดแต่ความเห็นแก่ตนเองถ่ายเดียว คือนางพราหมณีเห็นว่า นางได้อยู่เปนสามีภริยากับพราหมณ์มาก็ช้านานจนถึงความชราเห็นปานฉนี้แล้ว ถ้าสามีได้กินผลอำมฤตมีชีวิตยืนยงต่อไป ส่วนนางเองมิพ้นความตายได้ไซร้ ความเที่ยงธรรมจะมีก็หาไม่ ครั้นสามีทิ้งผลไม้อำมฤตลงบนพื้นดินฉนั้นแล้ว นางก็กล่าวติเตียนความอายุยืนซ้ำเติมอิก จนสามีเห็นจริง กลับโกรธเทวดาว่านำผลอำมฤตมาให้ด้วยความปองร้าย อยิบผลไม้นั้นจะโยนเข้ากองไฟ ภริยาห้ามไว้แล้วกล่าวว่า "ท่านอย่าเพ่อทำเร็วไปนัก ผลไม้นี้มิใช่ของหาง่าย เมื่อได้มาแล้วก็ควรใช้ให้เปนประโยชน์ ท่านจงไปเฝ้าพระภรรตฤราช ถวายผลไม้นี้ เธอคงจะประทานรางวัลให้สมแก่ราคาของ รางวัลนั้นแหละจะปลดทุกข์คือความจนของเรา ท่านทำตบะมาช้านานจนได้ผลเช่นนี้แล้ว ท่านจงกระทำตามคำข้า เพื่อให้ผลแห่งตบะนั้นเปนเครื่องนำมาซึ่งความสุขเถิด"
พราหมณ์สามีได้ฟังภริยากล่าวเช่นนั้นก็เห็นด้วย จึงนำผลอำมฤตเข้าไปเฝ้าพระภรรตฤราช ทูลให้ทราบคุณแห่งผลไม้นั้น แล้วทูลว่า "พระองค์จงรับผลไม้นี้เปนของซึ่งข้าพเจ้าถวายเถิด พระองค์ทรงพระชนมายุยืนนาน จะได้เปนที่พึ่งแก่ประชาราษฎร์ทั่วไป แลถ้าประทานรางวัลแก่ข้าพเจ้าให้สมแก่ค่าแห่งผลไม้นี้ ความเปนที่พึ่งของพระองค์ก็ยิ่งแผ่กว้างทวีออกไป"
