๑๙ อนึ่งหลวงราชนิกุลรับพระราชโองการใส่เกล้าฯ สั่งว่า กระลาการผู้ได้ว่าเนื้อความทังปวงนั้น ให้เกาะโจทจำเลยให้เร่งว่าเนื้อความนั้นกว่าจะแล้ว
กฎให้ไว้ณวัน ๔ ๑๕+ ๑ ค่ำ จุลศักราช ๑๐๗๒ ปีฃาลโทศก
๒๐ อนึ่งมีกฎให้ไว้ว่า บ่าวไพร่ในหมู่ย่อมโจทตัวออกไปต่างหมู่ ครั้นเจ้าหมู่ผู้พิจารณาเกาะมาพิจารณา ย่อมไปฟ้องหากล่าวโทษผู้พิจารณาแลมุนนายนั้น อย่าให้กระลาการเรียกค่าฤทชาแก่ผู้ให้พิจารณาแลเจ้าหมู่
อนึ่งราษฎรร้องฟ้องหาความแก่กันด้วยเนื้อความสิ่งใด ๆ แลลูกความเหนความข้างตัวนั้นพิรุท แลกลับทำฎีกาทูลเกล้าฯ ถวายกล่าวโทษหาอาช
าอุธรกระลาการ ๔
๕ ข้อ ถ้าโจทแพ้แก่กระลาการแต่ข้อหนึ่งไซ้ เนื้อความซึ่งหาอาช
าอุธร ๔
๕ ข้อ แลเนื้อความเดิมนั้นให้เอาเปนแพ้ด้วยจงสิ้น ถ้าเปนเนื้อความหลวง ให้ขับเฆี่ยรโจทผู้แพ้นั้นจงหนัก ให้ริบราชบาด เอาตัวเข้าคุก ถ้าเนื้อความราษฎรหาแก่กัน ให้ปรับไหมเอาตามบันดาศักดิตามพระอายการให้ใช้ทุนผู้ชนะ ถ้ากระลาการแพ้แก่อุธร ถ้าเปนเนื้อความหลวง ให้ขับเฆี่ยรโบยตีเอาตัวเปนโทษ ถ้าเนื้อความราษฎรหาแก่กัน ให้ปรับไหมตามบันดาศักดิ แล้วให้ใช้ทุนผู้ชนะ แลคู่เบีกนั้นให้ส่งไปแก่