โคลงยอพระเกียรดิพระเจ้ากรุงธนบุรี/โคลง

โคลงยอพระเกียรดิพระเจ้ากรุงธนบุรี

---

๑
๏นายสวนมหาดเล็กเจ้า		จอมกษัตริย์
แถลงเรื่องราชศรีสวัสดิ์		กราบเกล้า
ถวายต่างบุษปรัตน์		มาลย์มาศ
ภุมวารเดือนเก้า		สิบขึ้นเถาะตรี[1] ฯ
๒
๏บังคมบทรัชไท้		ทรงทศ ธรรมนา
พระปิ่นอยุธยายศ		ยอดฟ้า
ขอแถลงนิพนธ์พจน์		เฉลิมบาท พระเอย
ไว้พระเกียรดิท่วมหล้า		โลกเหลื้องฦๅบุญ ฯ
๓
๏บุญพระภูวนาถเกล้า		จักรพาฬ
ทรงฤทธิ์เดโชชาญ		เชี่ยวพ้น
พระสติวิทยาญาณ		ขยันยอด ชนแฮ
ทรงสมาธิปัญญาล้น		แหล่งหล้าฤๅเสมอ ฯ
๔
๏เสมอองค์หริรักษ์เรื้อง		รงค์รุทร์
ลล่วพาหนะครุฑ		สู่หล้า
ฤๅจรจากเกษียรสมุทร์		มาทวีป นี้แฮ
เนื้อหน่อพุทธพงศ์กล้า		ก่อสร้างโพธิญาณ ฯ
๕
๏พระตรีญาณประเวศด้วย		นรชน
เห็นทุกข์เมทนีดล		แด่ขว้ำ
ยลสาสนพระพุทธพล		โรยร้อย
หวังช่วยเชิดชูปล้ำ		ปลุกให้คงเกษม ฯ
๖
๏จึ่งยกพยุหยาตรข้าม		กันดาร ชเลนา
จรจากจันทบูรสถาน		ท่านไท้
สถิตธนนครินราญ		อริราช
หวังสาสนสมบูรณ์ให้		เทพซร้องสดุดี ฯ
๗
๏ฝูงทวยราษฎรทั้ง		พสุธา
มาพึ่งบารมีมา		มากพร้อม
ภักดีอยู่ถนอมบา		ทุการาช
บาทพระเปนมกุฎย้อม		โลกให้คืนเกษม ฯ
๘
๏พระการุญภาพเลี้ยง		พลพล
ทั่วทศทิศาชน		ชื่นพร้อม
โดยมีวิทยาคน		ขยันยิ่ง
เติมแต่งเต็มขนาดย้อม		ยกขึ้นควรฐาน ฯ
๙
๏แม้พระจักรรัตน์เจ้า		จักรพาฬ
ไป่เสด็จสู่ธนสถาน		ที่นี้
หมู่นรากรจะลาญ		ลาชีพ
เพื่อภุดาหารกี้		ก่อนสิ้นสุดหา ฯ
๑๐
๏พระมามอบชีพช้อน		ชีพิต
อวยโภชนทานอุทิศ		ทั่วได้
อเนกบริจาคนิตย์		สนองสาส นานา
ธรณิศหวาดไหวไหว้		เชิดชี้ชมผล ฯ
๑๑
๏พระคุณอเนกเถ้า		สยามภู
ยกหมู่นรชนชู		ชีพไว้
ทรงธรรมิกราชตรู		ตราโลก
เปนมกุฎแก่นไท้		ทั่วท้าวฤๅเสมอ ฯ
๑๒
๏จึ่งแต่งฐานที่ตั้ง		ภูมไชย
ให้สถิตถาวรไป		ตราบเท้า
กัลปาวสานใน		ธรณิศ
ธนบุรินปิ่นเกล้า		ตริสร้างเวียงสถาน ฯ
๑๓
๏เมืองเก่าดูรดะด้วย		รนามวัน
พงพ่านผักโหมหัน		แหกขึ้น
กองกอบอศุภสรรพ์		เนียรชีพ
ครั้นพระมาสถิตฟื้น		กลับแผ้วผ่องไสว ฯ
๑๔
๏ภูมสถานที่สถิตไท้		ไชยสถาน
พ่างพิษณุกรรมชำนาญ		เษกสร้าง
ราชวังมุขวิมาน		มูลเกิด มีนา
เรือนรัตนซ้ายขวากว้าง		เพียบพื้นภูวดล ฯ
๑๕
๏มีฉนวนขนานน้ำพ่วง		ขนัดแพ
เปนที่ลานสมรแล		ล่อฟ้า
โรงทองพระลานแด		ดูถง่าน พระเอย
โรงพระอาภรณ์อ้า		ร่ำรื้อฤๅถึง ฯ
๑๖
๏โรงสรรพยุทธไว้		ศัสตรา
โรงอัศวคเชนทรา		เพริศแพร้ว
โรงสุธรรมพิพากษา		คดีราษ ฎรแฮ
โรงพระโอสถแผ้ว		โรคให้มลายหาย ฯ
๑๗
๏พระคลังทวาทัศถ้วน		โภคี
สมบัติเหมือนมามี		มากพร้อม
ศาลามาตยมนตรี		เตรียมเฟ่า
ทิมกระท่อมพลล้อม		รอบรั้ววังใน ฯ
๑๘
๏ป้อมค่ายคูเขื่อนขั้น		ปราการ
ในนอกวังเวียงสถาน		ท่านไท้
หอรบวิชัยชาญ		เรียงรอบ
สบสรรพาวุธไว้		ผดับเบื้องบทศรี ฯ
๑๙
๏ดูดุจเธอเทพแท้		นฤมิต
ฤๅวิษณุกรรมปลิด		จากฟ้า
ถ่อมถวายพระบรมสิทธิ์		ทรงเดช
เลอวิไลยงามหล้า		เลิศล้ำบุญสนอง ฯ
๒๐
๏มีคชกิริณิศแก้ว		เศวตวงศ์
รอยว่าอินทรอวยลง		สู่ไท้
มีสินธพชาติพงศ์		ขัตติยอาสน์
มีมุขมนตรีใต้		ฟากฟ้าฤๅเสมอ ฯ
๒๑
๏มีอัคเรศฝ่ายซ้าย		ขวาผจง
หมู่พระสนมองค์		อ่อมพริ้ม
ย่อมเผ่าขัตติยพงศ์		เมืองออก
โลกเลงสมรปิ้ม		ล่มล้มเททรวง ฯ
๒๒
๏แต่ละองค์ทรงภาคยเพี้ยง		พิมพ์สวรรค์ แลฤๅ
ฤๅว่าจันทรแจ่มจรัล		สู่ไท้
วิมลมุขภมูฉัน		ฉายเฉิด ฉมนา
ศุภลักษณวิไลยไล้		เลื่อนฟ้ามาดิน ฯ
๒๓
๏มาทูลถนอมบาทไท้		ขจรขจาย
ดูดุจดาราราย		เรื่อฟ้า
ล้อมจันทรพิมลหมาย		หมดเมฆ
จันทร์เฉกจอมภพหล้า		เลิศล้วนควรชม ฯ
๒๔
๏มีนรนาริศเรื้อง		รำบำขำ
วรรูปสุนทรารำ		เรื่อยร้อง
ชูเฉลิมราชฐานบำ		เรอราช
เปนที่สุขเขษมซร้อง		พรั่งพริ้มเพราไสว ฯ
๒๕
๏มโหรีเชิงม่านแม้น		พิณอินทร์
เปนที่นฤบดินทร์ยิน		ยั่วล้ำ
ดั่งอับสรเทวินทร์		ขับถ่อ ถนอมนา
เหมือนจะส่ออกซ้ำ		แซกซ้ำนำเขษม ฯ
๒๖
๏เจ้ายั่วสี่ท้าวท่าน		สง่างาม
นักพฤฒิพระสนมนาม		สี่ถ้วน
เฉลิมฉลองพระโอษฐตาม		กิจราช
ชาวชแม่แลลานล้วน		ล่อล้อมรวังองค์ ฯ
๒๗
๏ฝ่ายหมู่มุขมาตย์เฝ้า		บริบาล
ชาญกิจชาญรงคชาญ		เลิศล้วน
สมุหกลาโหมหาญ		หาญยิ่ง
นายกยกพจนถ้วน		ถี่ถ้อยขบวรความ ฯ
๒๘
๏จัตุสดมภ์เดชล้วน		รบือนาม
หกเหล่าอาสาสนาม		แกว่นแกล้ว
แปดตำรวจรวดเร็วตาม		กมลราช
มหาดเล็กชาววังแพร้ว		พรั่งพร้อมรวังวัง ฯ
๒๙
๏นักองค์รามนเรศแม้น		รามา
เปนปิ่นกัมพูชา		ใช่น้อย
นักฟ้าทลหะมหา		อุปราช เขมรแฮ
มาพึ่งบทรัชช้อย		ชื่นเฝ้าบริบาล ฯ
๓๐
๏แขกชวาวรเทศทั้ง		มลายู
จีนฝรั่งลันดาดู		ดาษเฝ้า
ลาวมอญย่อมถนอมชู		วรบาท พระนา
พระกรุญเหนือเกล้า		กล่อมเลี้ยงควรฐาน ฯ
๓๑
๏ล้วนหมู่พยุหยศหย้อม		ยืนรงค์
ทุกหมวดทุกกระทรวงทรง		ฤทธิเรื้อง
คุณวุฒิวิทยาคง		ทนศาสตร์
ย่อมชนะนคราเบอง		ต่ำใต้ฤๅเสมอ ฯ
๓๒
๏พลหาญหาญมหิทธิห้าว		รณรงค์
ชัยสิทธิฤทธาตรง		ต่อไท้
ปราบเนียรชีวิตวงศ์		อริราช
พระเกียรติยศได้		ท่วมฟ้าดินเสทือน ฯ
๓๓
๏พระเดชานุภาพพ้น		พงศ์กษัตริย์
ควรแก่เศวตฉัตรรัตน์		เรื่อฟ้า
เปนหลักโลกุดมดัด		ใจโลก
ด้วยบุรพบารมีกล้า		กว่ากล้ากลับแขง ฯ
๓๔
๏ใครอาจอาตมตั้ง		ตัวผจญ ได้ฤๅ
พ่ายพระกุศลพล		ทั่วท้าว
ปราบดาภิเษกบน		ภัทรบิฐ บัวแฮ
สมบัติสมบูรณ์ด้าว		แด่นฟ้ามาปาน ฯ
๓๕
๏ใครที่โมหมืดไหม้		สเทือนฤทธิ์
รอยว่าเวรตามปลิด		ชีพม้วย
ที่แขงแข่งอิทธิฤทธิ์		ภูวนาถ
ย่อมระยำยับด้วย		ปิ่นเกล้าธรณี ฯ
๓๖
๏ปางเมืองนครราชตั้ง		ตัวปทุษฐ์
ก่อพิกลการยุทธ		ศึกสร้าง
พระยกพยูหรุด		ราญราบ
น้อยโทษเลี้ยงใหญ่ล้าง		ชีพสิ้นสูญหาย ฯ
๓๗
๏ปางปาตลิบุตรเจ้า		นัครา
แจ้งพยศเดชา		ปิ่นเกล้า
ทรนงศักดิ์อหังการ์		เกกเก่ง อยู่แฮ
ยังไป่น้อมประนตเข้า		สู่เงื้อมบทมาลย์ ฯ
๓๘
๏ยกพยุหยาตรเยื้อง		บทศรี
ดังพระกฤษณตรี		โลกล้น
พลหาญหื่นมหิทธิมี		ฤทธิภาพ
ทลวงล่วงเขตนครปล้น		ไล่ลุ้ยทลุยไป ฯ
๓๙
๏เจ้าปาตลิบุตรนั้น		อัปรา ชัยเอย
ไปสถิตเทพาพา		พวกแพ้
หนีเข้าพึ่งตนนา		ทัพเล่า
ทัพราชรีบรบแหร้		แขกม้วยเมืองทลาย ฯ
๔๐
๏จึงยกอพยกเจ้า		ตานี
พญาแขกเกรงบารมี		ส่งให้
มาถวายกับบุตรี		มาลย์มิ่ง เมืองนา
พระประทานอภัยให้		กลับเลี้ยงเปนเฉลิม ฯ
๔๑
๏ปางสวางคบุเรศร้าย		รแวงผิด
พุทธบุตรละพุทธกิจ		ก่อแกล้ว
ทุศิลทุจริตอิจ		ฉาราช
เสด็จปราบสัตวบาปแผ้ว		ฟอกฟื้นสาสนา ฯ
๔๒
๏แล้วฉลองพุทธธาตุแท้		สุจริต
สมณะบรรพชิต		ใช่น้อย
พระอวยธนอุทิศ		ทานทั่ว
มีมหรศพช้อย		ชื่นช้อยชนเขษม ฯ
๔๓
๏เมืองชัยที่ร่วมร้าย		เวียงสวางค์
พ่ายพระเดชคุณปาง		ปิ่มม้วย
กลับน้อมศิโรตมางค์		มาเล่า
มาภักดิ์เปนทหารด้วย		อยู่ใต้บาทบงสุ์ ฯ
๔๔
๏ปางปาตลิบุตรทั้ง		เวียงสวางค์
นครราชสิมาหมาง		ปิ่นหล้า
ถ้าแต่หมู่ทหารกลาง		หมวดหนึ่ง ก็ดี
ก็จะมีชัยแก่ข้า		ศึกเสี้ยนสยบแสยง ฯ
๔๕
๏พระเห็นพลพระห้าว		เหลือหาญ
เกรงราษฎรจะลาญ		ชีพม้วย
จึงเสด็จผดับการ		รงค์รวด ระงับแฮ
หวังปราบหวังกรุญด้วย		ดั่งนี้ทรงถวิล ฯ
๔๖
๏ครั้นดับเด็จร้ายทั่ว		ธรณี
หมู่มาตยเปรมปรีดี		ทั่วได้
บำเหน็จพระพูลทวี		ทุกเมื่อ
ทรัพยกองโกยให้		ทุกเถี้ยวโดยหวัง ฯ
๔๗
๏ทหารเอกพระมอบหมั้น		เมืองเอก
ตามที่ตรีโทเษก		ส่งให้
ขนานนามย่อมอดิเรก		ดำแหน่ง มีนา
ทั้งราชนิกูลไท้		เษกสร้างตามขบวร ฯ
๔๘
๏เจ้าดารานเรศเรื้อง		รวิวงศ์
ทรงพระกรุณาปลง		โปรดให้
ครองปาตลิบุตรทรง		ธรณิศ
ตั้งพระหฤทัยไท้		ท่านตั้งตามสถาน ฯ
๔๙
๏เจ้าพระยาอนุชิตเชื้อ		อาสา
ครองพิษณุโลกา		เพริศแพร้ว
เจ้าพระยาพิชัยรา		ชาชื่อ ฦๅแฮ
ครองสวรรคโลกแผ้ว		ผ่องน้ำใจถวิล ฯ
๕๐
๏เจ้าพระยาอนุรักษ์เรื้อง		รงค์รุทร์
ครองนครสวรรค์ผุด		ผาดแผ้ว
ฤทธิ์จะประมาณสุด		คำร่ำ ถึงฤๅ
เจ้าพระยาสรรค์ทแกล้ว		โปรดให้เมืองสรรค์ ฯ
๕๑
๏บำเหน็จดำแหน่งน้อย		พอประมาณ ก็ดี
พระโปรดประทานสถาน		ที่ได้
เปนพระยาพระหลวงทหาร		ในนอก
เมืองเอกโทตรีให้		ครอบเลี้ยงประชาชน ฯ
๕๒
๏ประมวญนัคเรศแคว้น		อยุธยา
หนฝ่ายใต้เหนือมา		ท่วนทั้ง
ร้อยสบุรีสถา		พรทั่ว สถานแฮ
พระมอบมาตยไปตั้ง		แต่งไว้เปนเฉลิม ฯ
๕๓
๏นานาประเทศขึ้น		ยังหลาย
เปนที่ทูลทางถวาย		ดอกไม้
หิรัญรัตนทองพราย		สรรพส่ง มานา
ทั้งพระยาไทรไซร้		มอบเกล้าสดุดี ฯ
๕๔
๏ตานีนัคเรศเจ้า		นครา
ส่งสุวรรณบุษปมา		กราบเกล้า
น้อมถวายปิ่นอยุธยา		ภูวนาถ
กลัวรักภักดีเจ้า		สู่เงื้อมบทมูล ฯ
๕๕
๏กรุงศรีสัตนาคเจ้า		กรุงกษัตริย์
ทรงพระสุพรรณบุตร		บอกร้อน
น้อมถวายบุษปรัต		นมาศ มานา
มาพึ่งบารมีต้อน		ตัดร้ายรอนเข็ญ ฯ
๕๖
๏ท้าวทั่วนัคเรศน้อม		พนมกร
ทรงสุวรรณมาลย์จร		จรดเกล้า
มาถวายบทบวร		วรราช
ถ้วนอัษฎาทิศเข้า		นอบน้อมสดุดี ฯ
๕๗
๏พระเดียวบุญลาภเลี้ยง		ประชากร
เปนบิตุรมาดร		ทั่วหล้า
เปนเจ้าและครูสอน		สั่งโลก
เปนสุขทุกถ้วนหน้า		นิกรทั้งชายหญิง ฯ
๕๘
๏เปนที่พำนักถ้วน		นรชน
เปนที่กรุณาคน		ยากไร้
เปนที่ส่งสัตวดล		เมืองโมกข์
เปนทรัพยปจุบันให้		ทั่วหน้าเนืองเขษม ฯ
๕๙
๏พระยลพลหนักแหน้น		พสุธา
ขยายยักนัครามา		ใหม่สร้าง
เทียมสรวงบุรีสถา		พรทั่ว สถานเฮย
มหรศพครบสิ่งสล้าง		หลากเหล้นงารฉลอง ฯ
๖๐
๏แล้วให้ประลองศาสตรถ้วน		ขบวรหาญ
สารคชคชสารผสาน		แกว่นกล้า
ม้าทวนต่อทวนทาน		แทงร่อ รำแฮ
ม้าครุบคลีกระบี่ม้า		วิ่งม้าพนันเร็ว ฯ
๖๑
๏พลหาญเปนคู่เข้า		ผชัญหาญ
โหมฮึกครึกโครมทยาน		ขู่คู้
เคยหักอริราญ		เร็วรวด
นี่สิรู้ต่อรู้		ไป่แพ้พอเสมอ ฯ
๖๒
๏เสโล่ห์ต่อโล่ห์เลี้ยว		ประลองเชิง
พลดาบสองมือถเกิง		ต่อสู้
ต่างมีฤทธิแรงเริง		สุรยิ่ง ขยันแฮ
โถมฟาดศัสตราหยู้		ผัดเหล้นเปนเฉลิม ฯ
๖๓
๏ดาบดั้งดึงโดดดั้น		จบันแรง
แขกกระบี่คำแหงแขง		แข่งเหล้น
กระบี่ต่อกระบี่แทง		ฟันฟาด กันนา
ทวนต่อทวนตื่นเต้น		สู่สู้ดูขยัน ฯ
๖๔
๏พลง้าวกวัดง้าวง่า		งอนงาม
พิฦกแลควรขาม		พรั่นไส้
หมู่ตบองต่อตบองตาม		ขบวนไล่ กันนา
เหล็กก็เหล็กนิไม้		ต่อไม้กลางสนาม ฯ
๖๕
๏สองมือพลหอกหง้าม		หอกเขน
หอกกบังบังอาตม์เจน		จ่อจ้อง
หอกคู่ตละคู่เกณฑ์		กะคู่ กันนา
คู่กฤชฤทธิปกป้อง		ปัดเหล้นหลายกล ฯ
๖๖
๏สุดสิ้นอาวุธสิ้น		ขบวรถือ
มวยหมัดจัดผจัญมือ		หมัดหมั้น
มวยหญิงยิ่งหญิงฤๅ		ชายเปรียบ เสมอแฮ
เคียนคาดคู่ถันคั้น		แปลกเบื้องขบวรชาย ฯ
๖๗
๏มวยเตี้ยก็ต่อเตี้ย		ตุมรัด
เหมือนเต่ากับกบกัด		เก่งจ้าน
พึ่งเห็นพึ่งอุบัติ		บังเกิด มีแฮ
สิ้นฤทธิแรงโรยคร้าน		ขอดหน้าตาหมอง ฯ
๖๘
๏เสร็จการสยมโภชให้		รางวัล
ท่วนทุกคนครันครัน		แต่ได้
สามวันบริจาคปัน		ทานทั่ว ชนนา
สรรพสิ่งสรรค์ให้		ทั่วแท้ไทยทาน ฯ
๖๙
๏พระทานผู้ได้ย่อม		ทำบุญ
ย่อมแผ่กุศลรุน		ส่งไท้
เปนเนืองนิตยสุน		ทรสรร เสริญนา
พระจะสุขสวัสิได้		ยืดแท้ตามผล ฯ
๗๐
๏จะภิยโยภาพด้วย		ปรีชาญ
ตราบตรัสโพธิญาณราญ		บาปแคล้ว
จะเรืองเกียรดิพิศาล		สุดโลก
ด้วยบุรพบารมีแกล้ว		เลิศล้ำแดนไตร ฯ
๗๑
๏ขอพรพระพุทธเรื้อง		สพัญญู
จงแผ่พระเดชชู		ปิ่นเกล้า
ตราบเสร็จโพธิญาณตรู		ตราโลก
ดัดเด็จปัญจขันธ์เข้า		สู่ห้องนฤพาน ฯ
๗๒
๏ขอพรสธรรมเจ้าช่วย		ผชุมธรรม์
แปดหมื่นสี่ธรรมขันธ์		ช่องชี้
พระไตรปิฎกพลัน		สิงสู่ พระนา
ให้พระปัญญานี้		ตรัสรู้ถ่องถวิล ฯ
๗๓
๏ขอพรพุทธบุตรผู้		พุทธพงศ์
เธอที่สุทธิศิลทรง		ถ่องถ้วน
ให้พระบริบาลคง		ธรณิศ ยืนนา
ไหลหลั่งโภคแหล่ล้วน		สู่ไท้นิจกาล ฯ
๗๔
๏ขอพรประเมศวร์เจ้า		อมรแมน
ทรงอาสน์อุศภแดน		ฟากฟ้า
เชิญช่วยบพิตรแสน		สามารถ
เลงทิพนัยนกล้า		แหล่งล้วนชวนเห็น ฯ
๗๕
๏ขอพรหริรักษ์เรื้อง		จักรา วุธเอย
ภูวฤทธิจงฤทธิมา		แก่ไท้
ปราบมารหมู่ประจา		มิตรราช
ให้ประสิทธิชัยให้		ศึกเสี้ยนสยบแสยง ฯ
๗๖
๏ขอพรกมลาสน์ท้าว		ทรงหงส์
ให้พระศรีกายจง		อย่าเศร้า
พระชนมยืดยาวคง		พันขวบ
ให้อับสรสนมเฝ้า		นับร้อยพันทวี ฯ
๗๗
๏ขอพรเทวราชไท้		เทวกรรม์
นำเศวตกุญชรจรัล		สู่ไท้
ให้ครบทศสารสรรค์		มาสู่ พระนา
เปนชำนินาคให้		ชื่นท้าวชมเขษม ฯ
๗๘
๏ขอพรพลาหกไท้		เทวบุตร
ให้ตกตามระดูยุต		ติต้อง
อย่าให้ผิดระดูดุจ		เดือนแดด
ให้ราษฎรอยู่ซร้อง		แซ่ซร้องเย็นเขษม ฯ
๗๙
๏ขอพรเทวท่านท้าว		วาตา
พาพัดรำเพยพา		ชื่นไท้
ขอพรพระคงคา		กระแสสมุทร์
อย่ามากอย่าน้อยให้		โภชนนั้นพองาม ฯ
๘๐
๏ขอพรยมเรศเรื้อง		วโรตมา พยพแฮ
เธอทิพนัยนอา		วุธนั้น
ช่วยขจัดหมู่โจรธา		นีราช
ให้รื่นพระนครขั้น		กวาดร้ายขจายเข็ญ ฯ
๘๑
๏ขอพรจัตุโลกท้าว		บริบาล
มาช่วยบริรักษ์สถาน		ท่านไท้
อย่าให้สัตวบาปพาน		เวียงราช
สถาวรวัฒนให้		ปิ่นเกล้าพูลเขษม ฯ
๘๒
๏สิ้นสุนทรพจนข้า		ขจายแจง
ยังขาดกมลความแฝง		อยู่บ้าง
หากมีภักดีแสดง		โดยเลศ
ควรมิควรคำอ้าง		ผิดเพี้ยนอภัยขอ ฯ
๘๓
๏คิดด้วยสุจริตด้วย		กตัญญู
คุณพระปกกระหม่อมชู		ชื่นซร้อง
หาสิ่งจะสนองภู		ธรสุด สนองนา
จึ่งแต่งตามขบวรต้อง		เรื่องไว้เปนเฉลิม ฯ
๘๔
๏หวังให้กุลบุตรเบื้อง		อนาคต
ให้ปรากฎเกียรติยศ		ปิ่นเกล้า
ไป่ยลแต่สดับพจน์		ราวเรื่อง สนองนา
ก็จะสาธุการเช้า		ค่ำชี้ชมผล ฯ
๘๕
๏จะแถลงพากย์วากย์ทั้ง		ขบวรฉันท์
ลิลิตกาพยวิสรร		ชง่ายพร้อง
เพลงยาวกิจเลอคัน		โลงลอก ดีนา
เรื่องสิใหญ่โคลงคล้อง		ชอบถ้อยขบวรความ ฯ

จบบริบูรณ์

---

1. พ.ศ. ๒๓๑๔