ซ้องกั๋ง/เล่ม ๑/ตอน ๒๗

จาก วิกิซอร์ซ
ไปยังการนำทาง ไปยังการค้นหา

หน้า ๒๗๗–๒๘๐ สารบัญ



ฝ่ายตันบุนเจียวรับหนังสือมาตรวจดูก็แจ้งเรื่องของบู๊สงว่า ผู้รักษาเมืองเอียงก๊กกุ้ยแก้ไขถ้อยคำให้ เอาคนเหล่านั้นมาถามไถ่ก็ถูกต้อง ผู้รักษาเมืองมีความเวทนาว่า บู๊สงเป็นคนสัตย์ซื่อฝีมือเข้มแข็ง สั่งให้ลดหย่อนโทษแต่เบาบาง ให้เอายายเห็งโผจำขังไว้ ตันบุนเจียวจึงทำหนังสือบอกเข้าไปเมืองหลวง ขุนนางผู้รักษาเมืองว่า บู๊สงฆ่าคนตาย ให้เฆี่ยนสี่สิบทีแล้วเนรเทศไปเมืองเม่งจิว ยายเห็งโผนั้นโทษมากนักหนา ชักสื่อภรรยาเขา ช่วยกันวางยาตาย ให้เอายายเห็งโผไปเชือดเนื้อทีละชิ้นกว่าจะตาย ไซบุนเข่งไปคบหาภรรยาเขา บู๊สงฆ่าตายเสีย โทษพอลบกลบกัน คนทั้งหกที่ได้รู้เห็นเอามาเป็นพยานนั้นไม่มีโทษ ให้ปล่อยไปทำมาหากินตามภูมิลำเนา ปรึกษาแล้วก็ส่งมายังเมืองตงเพ็งฮู้ ตันบุนเจียวก็ให้หาคนทั้งหกมาบอกว่า บัดนี้ ผู้รักษาเมืองว่า โทษไม่มี จงกลับไปที่อยู่ทำมาหากินเถิด สั่งให้ผู้คุมเอายายเห็งโผมาผูกขึงไว้เข้าเชือดเนื้อทีละชิ้นจนขาดใจตาย แล้วให้เอาบู๊สงเฆี่ยนสี่สิบที เนรเทศไปเมืองเม่งจิว ผู้คุมคำนับลาพาตัวบู๊สงมาบ้าน จัดแจงสิ่งของจะเอาไปเป็นเสบียงตามทาง

ฝ่ายผู้เฒ่าทั้งสี่คนนั้นเสร็จความแล้วกลับไปจัดขายสิ่งของที่บู๊สงสั่งไว้ ได้เงินมาทั้งหกก็พากันเอาไปให้ บู๊สงรับเงินพลางพูดกับฮุนกอว่า เดิมเราจะให้เงินเจ้าอีก จะได้ไปซื้อเลี้ยงบิดา แล้วก็ส่งเงินให้ฮุนกอห้าตำลึง พูดกับคนเหล่านั้นว่า ครั้งนี้ เราทำให้พวกท่านลำบากเป็นหนักหนา อย่าโกรธเลย ถ้อยความก็เสร็จแล้ว เชิญท่านทั้งหลายกลับไปเถิด คนทั้งหกนั้นแจ้งว่าโทษบู๊สงประการใดก็ค่อยคลายวิตก พากันกลับมาเมืองเอียงก๊กกุ้ย

ฝ่ายผู้คุมทั้งสองจัดสิ่งของพร้อมแล้วก็คุมบู๊สงออกจากเมืองตงเพ็งฮู้เดินทางไป ครั้นได้เวลาก็เข้าสำนักอาศัย บู๊สงกับผู้คุมชอบพอรักใคร่ ชวนกันเดินทางไปได้สี่สิบวัน ถึงตำบลหนึ่งมีโรงขายสุรา เห็นคนหาบฟืนเดินมา บู๊สงถามว่า ที่ตำบลนี้เรียกว่าบ้านอะไรหรือ ชายผู้นั้นบอกว่า ยีปิ หนทางสามแพร่ง มีต้นไม้ใหญ่กับโรงขายสุราอยู่ที่นั่น บู๊สงกับผู้คุมทั้งสองก็เดินตรงไปเห็นมีต้นไม้ใหญ่อยู่หน้าโรง หญิงเจ้าของขายสุราเห็นคนเดินทางมาก็พูดว่า เชิญท่านสำนักที่โรงข้าพเจ้าเถิด ท่านเหนื่อยมา จะดื่มสุรากับสิ่งของต่าง ๆ ก็มี บู๊สงกับผู้คุมก็ชวนกันข้าไปเอาห่อของวางไว้บนโต๊ะ ให้หญิงเจ้าของโรงจัดหาสุราอาหารมาให้ ก็ชวนกันเสพสุรารับประทานอาหารเป็นที่สำราญ บู๊สงเคยเที่ยวมามาก แจ้งว่า ตำบลนี้ถ้าผู้ใดมาสำนักอาศัย ก็เอายาพิษวางให้เมา เก็บเอาทรัพย์สิ่งของ แล้วฆ่าเสีย เชือดเนื้อทำขนมเปาขาย บู๊สงก็คอยระวังตัว ผู้คุมทั้งสองครั้นชวนกันรับประทานชมว่า ขนมนี้ดีนัก บู๊สงเอาขนมเปามาหักออกดูถามเจ้าของว่า ขนมนี้ทำด้วยเนื้อคนหรือสุนัข หญิงนั้นได้ฟังก็หัวเราะแกล้งพูดว่า จะเอาเนื้อคนที่ไหนมา เอาแต่เนื้อโคเนื้อกระบือดอก ท่านอย่าสงสัยเลย บู๊สงว่า เราเคยเที่ยวไปมาได้ยินข่าวคราวอยู่แล้ว ให้ผู้คุมถอดคาออกเสีย ชวนกันเสพสุราพูดจาตามสบาย หญิงนั้นเห็นห่อสิ่งของวางไว้บนโต๊ะก็ยินดี คิดว่า คนทั้งสามนี้เปรียบเหมือนแมงเม่าบินเข้ากองเพลิง ขนมที่เอาเนื้อคนทำขายก็เกือบหมดอยู่แล้ว เผอิญให้คนสามคนมา จะได้เนื้อทำขนมขายต่อไป แล้วยืนคอยดูอยู่ บู๊สงเห็นหญิงนั้นแต่งตัวงดงามก็พูดสัพยอกเล่น หญิงนั้นก็ทำเป็นหัวเราะไม่ได้ตอบประการใด บู๊สงถามว่า สุราที่อย่างดีมีบ้างหรือไม่ จงเอาให้อีก หญิงนั้นเข้าไปข้างในเอายาพิษใส่แล้วยกออกมาสามชาม บอกว่า สุรานี้ดีนัก เชิญท่านดื่มดูเถิด พูดแล้วก็หัวเราะเดินห่างออกมา บู๊สงเห็นท่วงทีกิริยาชอบกลจึงคิดว่า สุรายกมาคราวนี้เห็นจะใส่ยาเบื่อ พอคิดดังนั้น ผู้คุมทั้งสองก็เสพสุราเข้าไป บู๊สงจะห้ามก็ไม่ทัน จึงทำเป็นพูดว่า สิ่งของแกล้มสุราหมดแล้ว จงจัดหามาอีก หญิงนั้นก็เดินไปจัดการให้ บู๊สงได้ทีเทสุรายาเบือเสีย ยกชามเปล่าขึ้นดื่ม พอหญิงเจ้าของเดินมา บู๊สงวางชามลงบอกว่า สุรานี้ดีจริง ฉุนเฉียวนัก หญิงเจ้าของโรงสำคัญว่า บู๊สงดื่มสุรายาเบื่อแล้ว ก็ยินดี ตบมือหัวเราะอยู่ครู่หนึ่ง ผู้คุมทั้งสองก็มึนเมานอนกลิ้งพูดไม่ออก บู๊สงเห็นดังนั้นก็รู้ว่า ถูกยาเบื่อ จึงนึกว่า จำเราจะทำเหมือนผู้คุมทั้งสอง ดูทีหรือว่าหญิงนี้จะทำประการใด แล้วแกล้งทำเป็นนอนหลับตาอยู่ที่โต๊ะ หญิงนั้นเห็นนอนนิ่งอยู่ทั้งสามคนก็ยินดีนัก ตรงเข้าเก็บเอาห่อสิ่งของไปไว้ เรียกคนใช้ทั้งสองมาหามผู้คุมสองคนไปที่ห้องสำหรับฆ่าคน แล้วก็เข้าห้ามบู๊สง บู๊สงแกล้งแข็งตัวให้หนัก คนใช้หามไม่ไหว หญิงนั้นจึงพูดว่า ดีแต่เสพสุราอย่างเดียว จะหามคนเท่านี้ก็ต้องเราลงมือหรือ ว่าแล้วตรงเข้าถอดเสื้อ เห็นบู๊สงอ้วนใหญ่ ว่า คนนี้เอาไว้ทำขนมใช้ต่างเนื้อโคขายได้หลายวัน พูดดังนั้นแล้วก็เข้ายกกลางตัว บู๊สงเอามือกอดหญิงเจ้าของโรงกดลงไว้ หญิงนั้นดิ้นไม่หลุดก็ร้องให้ช่วย คนใช้ทั้งสองตรงเข้าไป บู๊สงก็ตวาดด้วยเสียงอันดัง คนใช้ตกใจกลัวยืนชะงักอยู่ พอสามีของหญิงมาเห็นก็ร้องว่า อย่าเพิ่งวุ่นวายไปเลย




ตอน ๒๖ ขึ้น ตอน ๒๘