หน้านี้ได้พิสูจน์อักษรแล้ว
๒
| ทั้งเจ้านายฝ่ายกรุงกัมพูชา | ก็ต้อนรับสู่หาไม่เพิกเฉย | |
| ได้พูดจาวิสาสะจนคุ้นเคย | ใจก็เลยชักชอบด้วยขอบใจ | |
| เที่ยวสนุกขุกคิดถึงมิตรสหาย | ทั้งหญิงชายอยู่หลังยังกรุงใหญ่ | |
| ให้นึกอยากฝากของต้องฤทัย | แต่คิดไปก็ลำบากยากใช่น้อย | |
| จะหาซื้อสิ่งไรมาให้เล่า | ทุนของเราก็ไม่พอต้องท้อถอย | |
| ด้วยเพื่อนฝูงคณหาเห็นกว่าร้อย | จะแจกย่อยไปทุกคนพ้นปัญญา | |
| อย่าเลยจะเลี่ยงทำเยี่ยงปราชญ์ | แต่งนิราสสักทีจะดีกว่า | |
| ลองเล่าเรื่องที่ไปเมืองกัมพูชา | ให้บรรดามิตรสหายทั้งหลายฟัง | |
| แล้วพิมพ์แจกเช่นทำนองเปนของฝาก | เห็นโดยมากจะสบอารมณ์หวัง | |
| แต่คิดกลอนแหละเบื่อเหลือกำลัง | จะแต่งตั้งนับปีก็มิแล้ว | |
| ด้วยกล่าวกลอนไม่สันทัดออกขัดข้อง | เห็นจะต้องเรียบเรียงเพียงร้อยแก้ว | |
| มีกลอนนำสักนิดเหมือนติดแวว | พอเนื่องแนวแบบนิราสปราชญ์โบราณ | |
| มิฉนั้นจะว่าไม่ใช่นิราส | ด้วยเหตุขาดคำกลอนอักษรสาร | |
| จึงแต่งไว้พอเห็นเปนพยาน | ขอเชิญอ่านเนื้อเรื่องเนื่องไปเทอญ ฯ |
.svg)
วังวรดิศ
วันที่ ๓๑ มีนาคม พระพุทธศักราช ๒๔๖๗
