หน้านี้ได้พิสูจน์อักษรแล้ว
๒๔
| กันกับเราที่เศร้าใจ ถ้ารักกันลั่นเปรี้ยงดังเสียงฟ้า |
| หูจะชาเสียด้วยดังฟังไม่ไหว แต่เงียบเสียงสิยังอึงคนึง |
| ไป ราวกับไฟไหม้ฟางสว่างโพลง ถ้าคนอื่นตรึกตรอง |
| ก็ต้องที แต่เรานี้ขวนขวายแทบตายโหง ก็มิได้ |
| สายสมรนอนคลุมโปง ยังดังโด่งพลอยเขาน่าเศร้าใจ |
| แต่นั่งตรึกนอนตรึกนึกถึงน้อง แม้นจะรองชลนาสัก |
| ห้าไห ถ้าใครแย่งแกล้งพาขวัญตาไป คงจะใส่เสีย |
| ให้ยับไม่นับชิ้น จะถากเชือดเลือดเนื้อเอาเกลือทา |
| สับศีศะเสียให้สาอารมณ์ถวิล จะทิ้งให้กาแร้งมันแย่ง |
| กิน จึงจะสิ้นความแค้นแน่นอุรา เอะอะไรใจจิตคิดฉนี้ |
| ไม่ควรที่จะโกรธขึ้งด้วยหึงษา จะเปนเวรเปล่าเปล่าไม่เข้า |
| ยา จิตรนะอย่าอำมหิตให้ผิดคน เมื่อรักเขาเราก็รัก |
| ไว้นิ่งนิ่ง ถึงใครชิงนางงามตามกุศล ถ้าคู่แท้แลจะ |
| ไปข้างไหนพ้น อย่าร้อนรนรุกรานรำคาญใจ ครั้นคิด |
| ได้หายหึงไม่ขึ้งโกรธ ค่อยปราโมชยิ้มย่องสนองไข |
