คือลักษณะที่เห็นได้ชัดของความสัมพันธ์แลกเปลี่ยนของสินค้า ภายในความสัมพันธ์นั้น เพียงแค่อยู่ในสัดส่วนที่ถูกต้อง มูลค่าใช้สอยหนึ่งจะมีค่าเท่ากับมูลค่าใช้สอยอื่น หรือดังที่เฒ่าบาร์บอนกล่าวไว้: „สินค้าชนิดหนึ่งดีเท่ากับชนิดอื่น หากมูลค่าแลกเปลี่ยนมีขนาดเท่ากัน ไม่มีความแตกต่างหรือผิดแผกกันระหว่างสิ่งที่มีมูลค่าแลกเปลี่ยนขนาดเท่ากัน“[1] ในฐานะมูลค่าใช้สอย เหนือสิ่งอื่นใด สินค้าเป็นคุณภาพที่แตกต่างกัน ในฐานะมูลค่าแลกเปลี่ยน สินค้าเป็นได้เพียงปริมาณที่แตกต่างกัน ดังนั้น ไม่มีมูลค่าใช้สอยแม้สักอะตอมเดียว
หากเรามองข้ามมูลค่าใช้สอยของกายสินค้า สิ่งที่หลงเหลืออยู่ก็จะมีเพียงสมบัติเดียว คือการเป็นผลผลิตแรงงาน แต่ผลผลิตแรงงานนั้นก็ได้แปรสภาพไปแล้วในมือเรา เมื่อเราเพิกออกจากมูลค่าใช้สอยของมัน เรายังเพิกออกจากส่วนประกอบและรูปทางกายที่ทำให้มันเป็นมูลค่าใช้สอยด้วย มิใช่โต๊ะ บ้าน หรือด้าย หรือสิ่งที่เป็นประโยชน์อื่นใดอีกต่อไปแล้ว องค์ประกอบอันสัมผัสได้ทั้งสิ้นดับสลายไป มิใช่ผลผลิตของงานช่างไม้ งานก่อสร้าง หรืองานปั่นด้าย หรือแรงงานผลิตจำเพาะแบบอื่นใดอีกต่อไปเช่นกัน เมื่อลักษณะที่เป็นประโยชน์ของผลผลิตแรงงานอันตรธานไป ลักษณะที่เป็นประโยชน์ของแรงงานซึ่งสำแดงในผลผลิตแรงงานพลอยตามไปด้วย รูปเชิงรูปธรรมทั้งหลายของแรงงานเหล่านี้จึงอันตรธานไปเช่นกัน แรงงานเหล่านี้ไม่แตกต่างกันแล้ว ทั้งหมดล้วนถูกทอนลงเหลือเป็นแรงงานมนุษย์เดียวกัน นั่นก็คือ แรงงานมนุษย์นามธรรม
ทีนี้เรามาพิจารณาส่วนตกค้างของผลผลิตแรงงาน มิมีสิ่งใดหลงเหลืออยู่ นอกจากวัตถุภาวะที่คล้ายผี เพียงวุ้นของแรงงานมนุษย์ซึ่งไม่แตกต่างจากกัน กล่าวคือ การใช้จ่ายพลังงานแรงงานมนุษย์โดยไม่คำนึงถึงรูปในการใช้จ่าย สิ่งเหล่านี้เพียงแต่แสดงว่า ในการผลิตพวกมันนั้น ได้มีการใช้จ่ายพลังแรงงานมนุษย์และการสะสมแรงงานมนุษย์ ในฐานะผลึกของแก่นสารทางสังคมที่มีร่วมกัน พวกมันคือมูลค่า —— มูลค่าสินค้า
ในความสัมพันธ์แลกเปลี่ยนของสินค้าเอง มูลค่าแลกเปลี่ยนปรากฏแก่เราราวกับเป็นสิ่งที่ไม่ขึ้นกับมูลค่าใช้สอยเลย
- ↑ „สินค้าชนิดหนึ่งดีเท่ากับชนิดอื่น หากมีค่าเท่ากัน ไม่มีความแตกต่างหรือผิดแผกกันระหว่างสิ่งที่มีค่าเท่ากัน … ตะกั่วหรือเหล็กราคาหนึ่งร้อยปอนด์มีค่ามากเท่ากับเงินและทองคำราคาหนึ่งร้อยปอนด์“ (เอ็น. บาร์บอน เรื่องเดียวกัน หน้า 58 และ 7.)
