แรงงานก็เช่นกัน เท่าที่มูลค่าแสดงออก ไม่เหลือโฉมของผู้บังเกิดเกล้ามูลค่าใช้สอยอีกต่อไป ผมเป็นคนแรกที่ได้พิสูจน์อย่างวิพากษ์ถึงธรรมชาติสองด้านของแรงงานซึ่งจุอยู่ในสินค้า[1] เนื่องจากจุดนี้เป็นแก่นของความเข้าใจเศรษฐศาสตร์การเมือง ต่อไปนี้จะอธิบายให้ละเอียด
ลองหยิบสินค้าสองอย่าง เช่น เสื้อคลุมหนึ่งตัวกับผ้าลินิน 10 หลา อย่างแรกมีมูลค่าสองเท่าของอย่างหลัง กล่าวคือ หากผ้าลินิน 10 หลา เสื้อคลุมก็จะ
เสื้อคลุมเป็นมูลค่าใช้สอยที่สนองความต้องการเฉพาะ ต้องใช้กิจกรรมการผลิตชนิดจำเพาะเพื่อประดิษฐ์ขึ้นมา ซึ่งกำหนดโดยจุดประสงค์ วิธีดำเนินการ วัตถุ ปัจจัย และผลลัพธ์ของมัน แรงงานซึ่งความเป็นประโยชน์ของตนสำแดงตนในมูลค่าใช้สอยของผลผลิต หรือในการที่ผลผลิตของมันเป็นมูลค่าใช้สอย เราจะเรียกโดยย่อว่าแรงงานที่เป็นประโยชน์ ซึ่งจากมุมมองนี้ เป็นที่พิจารณาโดยอิงถึงผลที่เป็นประโยชน์เสมอ
เสื้อคลุมและผ้าลินินเป็นเป็นมูลค่าใช้สอยที่แตกต่างกันเชิงคุณภาพ เช่นเดียวกันนั้น แรงงานซึ่งสื่อการเป็นอยู่ของมันจึงแตกต่างกันเชิงคุณภาพ —— การตัดเย็บและการถักทอ หากสิ่งเหล่านั้นมิใช่มูลค่าใช้สอยที่แตกต่างกันเชิงคุณภาพ และจึงมิใช่ผลผลิตของแรงงานที่เป็นประโยชน์ซึ่งแตกต่างกันเชิงคุณภาพ สิ่งเหล่านั้นย่อมไม่สามารถเผชิญหน้ากันในฐานะสินค้าได้เลย เสื้อคลุมไม่แลกเปลี่ยนกับเสื้อคลุม มูลค่าใช้สอยเดียวกันไม่แลกเปลี่ยนกันเอง
ในบรรดามูลค่าใช้สอยหลากหลายชนิด หรือกายสินค้า ปรากฏบรรดาแรงงานนานาเนกประโยชน์ไม่แพ้กัน จำแนกตามสกุล ชนิด วงศ์ ชนิดย่อย และพันธุ์ —— การแบ่งงานทางสังคม อันเป็นเงื่อนไขการดำรงอยู่ของการผลิตสินค้า ทว่าในทางกลับกัน การผลิตสินค้ามิใช่เงื่อนไขการดำรงอยู่ของการแบ่งงานทางสังคม ในชุมชนอินเดียโบราณ แรงงานถูกแบ่งทางสังคม แต่ผลผลิตไม่กลายเป็นสินค้า หรือ ตัวอย่างที่ใกล้ตัวกว่า ในทุกโรงงาน แรงงานถูกแบ่งอย่างเป็นระบบ แต่การแบ่งนี้มิได้สื่อผ่านการที่กรรมกรแลกเปลี่ยนผลผลิตปัจเจกของตน เฉพาะผลผลิตของแรงงานเอกชนที่เป็นอิสระและไม่พึ่งพิงกันเท่านั้น ซึ่งจะเผชิญหน้ากันในฐานะสินค้า
- ↑ เล่มเดิม หน้า 12, 13 และตลอดเล่ม.
