ปีต่อปี ยิ่งทิ้งห่างคู่แข่งทั้งหมดที่พอสู้ได้ การส่งออกสินค้าประดิษฐกรรมให้เยอะขึ้นเรื่อย ๆ กลายเป็นปัญหาความเป็นความตายของประเทศ ปรากฏอุปสรรคขวางทางอยู่สองอย่าง: กฎหมายคุ้มครองหรือห้ามของประเทศอื่น กับอากรนำเข้าวัตถุดิบและอาหารของอังกฤษ
ลัทธิการค้าเสรีของเศรษฐศาสตร์การเมืองคลาสสิก——ของธรรมชาตินิยมฝรั่งเศส กับผู้รับช่วงต่อชาวอังกฤษเช่นอดัม สมิธ และริคาร์โด——กลับกลายเป็นที่นิยมขึ้นมาในแผ่นดินจอห์น บุลล์ การคุ้มครองในประเทศไร้ประโยชน์สำหรับเจ้าของโรงงานผู้เอาชนะคู่แข่งต่างชาติได้หมดแล้ว ผู้ซึ่งชีวิตเดิมพันกับการขยายตัวการส่งออก การคุ้มครองเป็นคุณแก่ผู้ผลิตอาหารและวัตถุดิบอื่น ๆ เท่านั้น คือภาคการเกษตร ที่อังกฤษสมัยนั้นหมายถึงผู้รับค่าเช่า ขุนนางเจ้าที่ดิน การคุ้มครองแบบนี้เป็นโทษต่อเจ้าของโรงงาน เมื่อเก็บภาษีวัตถุดิบ สินค้าที่ใช้มันผลิตก็ราคาสูงขึ้น เมื่อเก็บภาษีอาหาร ราคาแรงงานก็สูงขึ้น ในทั้งสองกรณี ทำให้เจ้าของโรงงานอังกฤษเสียเปรียบเทียบกับคู่แข่งต่างชาติ และเพราะประเทศอื่นส่งผลผลิตการเกษตรขายอังกฤษเป็นหลัก และซื้อสินค้าประดิษฐกรรมจากอังกฤษเป็นหลัก การเลิกคุ้มครองทางภาษีข้าวและวัตถุดิบของอังกฤษ ในขณะเดียวกัน เป็นคำขอให้ต่างประเทศเลิกหรืออย่างน้อยให้ลดอากรขาเข้าที่เรียกเก็บจากผู้ผลิตอังกฤษเป็นการแลกเปลี่ยน
หลังต่อสู้อย่างหนักหน่วงและยาวนาน นายทุนอุตสาหกรรมอังกฤษ ที่ในความเป็นจริงเป็นชนชั้นนำของประเทศอยู่แล้ว ที่ผลประโยชน์ของชนชั้นนั้นเป็นผลประโยชน์สูงสุดของชาติ ก็ได้ชัย ขุนนางเจ้าที่ดิน
