หรือแม้แต่การผลิตเอง อุตสาหกรรมเหล็กเยอรมันอยู่ในมือบริษัทใหญ่ไม่กี่เจ้า ส่วนใหญ่เป็นบริษัทร่วมหุ้น รวมกันผลิตได้มากกว่าการบริโภคโดยเฉลี่ยของประเทศสามารถดูดซับได้ถึงสี่เท่า บริษัทเหล่านี้รวมหัวกันเลี่ยงไม่แข่งขันกันเองโดยไม่จำเป็น แบ่งสัญญาซื้อขายต่างประเทศระหว่างกัน และกำหนดเจ้าที่จะยื่นประมูลตัวจริงในแต่ละครั้ง ไม่กี่ปีก่อน กลุ่มรวมหัวกันนี้ยังสามารถบรรลุข้อตกลงกับโรงหลอมเหล็กอังกฤษ แต่ก็ไม่รอดถึงฝั่ง เช่นเดียวกัน เหมืองถ่านหินในเว็สท์ฟาเลิน (ผลผลิตราวสามสิบล้านตันต่อปี) ก็รวมหัวกันควบคุมการผลิต การประมูลสัญญา และการกำหนดราคา ทั้งหมดทั้งมวล นักอุตสาหกรรมเยอรมันจะพูดเป็นเสียงเดียวกันว่าประโยชน์เดียวของการคุ้มครองทางภาษีคือเป็นที่พักฟื้นในตลาดในประเทศ เพื่อชดเชยราคาย่อยยับนอกประเทศ ไม่เพียงเท่านั้น ระบบคุ้มครองอุตสาหกรรมที่ไร้เหตุผลเป็นแค่สินบนที่ให้นายทุนเพื่อแลกกับการสนับสนุนการผูกขาดที่ไร้เหตุผลยิ่งกว่าของกลุ่มเจ้าที่ดิน ไม่เพียงผลผลิตการเกษตรเท่านั้นที่โดนเก็บภาษีนำเข้าสูงและสูงขึ้นทุกปี แต่อุตสาหกรรมชนบทบางส่วนที่ประกอบการบนที่ดินผืนใหญ่ของเจ้าที่ดินยังถูกอุ้มด้วยเงินในกระเป๋าของสาธารณะด้วย อุตสาหกรรมน้ำตาลบีทไม่ได้แค่การคุ้มครองเท่านั้น แต่ยังได้อีกมหาศาลเป็นเงินอุดหนุนการส่งออก ใครที่ทราบเรื่องนี้ก็จะเห็นว่าถึงเทน้ำตาลส่งออกทิ้งทะเลหมด โรงงานก็ยังทำกำไรอย่างดีจากเงินอุดหนุนรัฐ เช่นเดียวกัน ตามกฎหมายใหม่ โรงกลั่นเหล้ามันฝรั่งยังจะได้ของขวัญจากกระเป๋าสตางค์สาธารณะกว่าเก้าล้านเหรียญต่อปี เพราะเจ้าของที่ดินผืนใหญ่แทบทุกรายใน
