ไตรภูมิพระร่วง/คาถานมัสการ

จาก วิกิซอร์ซ
ไปยังการนำทาง ไปยังการค้นหา
แม่แบบผิดพลาด: มีการลบช่องที่ไม่ได้ใช้ออก โปรดเติมกลับเข้าไป (โปรดดูเอกสารกำกับแม่แบบ)



เตภูมิกถา


_______________


คาถานมัสการ


_______________


วันน์ทิต๎วา สิรสา พุท์ธํ สหัส์ส ธัม์มํ คณมุต์ตมํ[1]
อิทํ ติสํ เขปํ ปวัก์ขามิ กถํ อิธ
สุจิร ภฏิตุกามํ สัช์ชนาลิยสโมหํ
มธุร สมคนานํ ปารมี ปารุฬ๎หถา
คุณยํ สรคัน์ธํ กัณ์ณิกา ฉกวัณ์ณํ
ชณจรณสโวชํ ปีติปาโมช์เฌ ภิวัน์เท
วิกสิตวิทิตานํ สัช์ชราโธรุณ์ณนํ
สัช์ชนหทยสา เม สาวนาภาเม กุสลยุเทน์ตํ
มกุสลติมรัน์ธํ ธสนํ ปาภูตํ
มุนิวร มวลัต์ถํ ธัม์มทีปภิวัน์เทมิ
สชนมนสโรชํ พุท์ ธิวารี สชผล
อุภริยภชิตัต์ต ธัม์มสการ สํกตํ
วิมลธวลสิสํ รสิธัญ์ญายุเปต
สสธรวรสยํ อุต์ตมัค์เค ภิวัน์เท
ชโนรณาวิณารวิภาเวน์โต เห อปาสาปัญ์ญวา
สัท์ธามลผลาพุท์ธํ พาหุสัจ์จธนาลโย
กูปภูปัน์ธยัน์โตโย ราชาสุนุรัท์ธชโก
สุโขเทย์ยนิริน์ทัส์ส ลิเทย์โยนามอัต๎รโช
อภิราโมมหาปัญ์โญ ธิติมาจวิสารโธ
ทานาสีลลคุณูเปโต มาตาปิตุภโรปิจ
ธัม์มธโรสกุสโล สัพ์พสัต์เถจสุปากโฏ
อยํภูมิกถานาม รัญ์ญา เภเทนจ
สัช์ชนาลัย์ยธรัม๎หิ ถปิตาทยภาสโต
พุช์ฌิตุสาสนัญ์เจว สัก์กัจ์จํสัพ์พโสเจทา



เชิงอรรถ[แก้ไข]

  1. ฉบับหนึ่งเป็น “คณุต์ตมํ” — [เชิงอรรถของ กรมศิลปากร].




งานนี้ ปัจจุบันเป็นสาธารณสมบัติแล้ว เพราะลิขสิทธิ์ได้หมดอายุตามมาตรา 19 และมาตรา 20 ของพระราชบัญญัติลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537 ซึ่งระบุว่า

ถ้ารู้ตัวผู้สร้างสรรค์ ในกรณีที่ผู้สร้างสรรค์เป็นบุคคลธรรมดา
  1. ลิขสิทธิ์หมดอายุเมื่อพ้น 50 ปีนับแต่ผู้สร้างสรรค์ถึงแก่ความตาย
  2. ถ้ามีผู้สร้างสรรค์ร่วม ลิขสิทธิ์หมดอายุ
    1. เมื่อพ้น 50 ปีนับแต่ผู้สร้างสรรค์ร่วมคนสุดท้ายถึงแก่ความตาย หรือ
    2. เมื่อพ้น 50 ปีนับแต่ได้โฆษณางานนั้นเป็นครั้งแรก ในกรณีที่ไม่เคยโฆษณานั้นเลยก่อนที่ผู้สร้างสรรค์ร่วมคนสุดท้ายจะถึงแก่ความตาย
ถ้ารู้ตัวผู้สร้างสรรค์ ในกรณีที่ผู้สร้างสรรค์เป็นนิติบุคคล หรือถ้าไม่รู้ตัวผู้สร้างสรรค์
  1. ลิขสิทธิ์หมดอายุเมื่อพ้น 50 ปีนับแต่ได้สร้างสรรค์งานนั้นขึ้น
  2. แต่ถ้าได้โฆษณางานนั้นในระหว่าง 50 ปีข้างต้น ลิขสิทธิ์หมดอายุเมื่อพ้น 50 ปีนับแต่ได้โฆษณางานนั้นเป็นครั้งแรก