หน้า:Prachum Kotmai Ratchakan Thi Nueng 2482 (1).djvu/348

๓๓๔

ภญาน

---

เดก ๗ เข้า	๑	หมอยาหมีได้เรียนคำภีรแพท	๑
เถ้า ๗๐	๑	ช่างเกือก	๑
คนมักเสียดส่อท่าน	๑	คนปะมง	๑
คนเต้นรำฃอทานเลิ้ยงชีวิตร	๑	คนนักเลงเล่นเบี้ยบ่อน	๑
คนขับฃอทานท่าน	๑	คนเปนโจร	๑
		คนโทโสมาก	๑
		คนเปนเพชฆาฎ	๑

คน ๓๓ จำพวกนี้ อย่าให้ฟังเอาเปนพญาณ ถ้า โจท
จำเลย $\scriptstyle {\left.{\begin{matrix}\ \\\ \end{matrix}}\right\}\,}$ ยอมให้สืบ ฟังเอาเปนพญาณได้

1

๑ อันว่าลักษณพญาณนั้นมีสามจำพวก คือ^{[วซ 1]} ทิพ
อุดร
อุตริ $\scriptstyle {\left.{\begin{matrix}\ \\\\\ \ \end{matrix}}\right\}\,}$ พญาณ ๑ อันว่าทิพพญาณนั้นคือพระภิกษุทรงธรร^{[วซ 2]} พราหมณาจารยอันอยู่แก่ศีลแลพรศกรรม แลนักปราชราชบัณฑิตยอันอยู่แก่ธรรม แลขุนนางผู้มีบันดาศักดิ์ดำรงราช

2

๒ อุดรพญาณนั้นคือนายหัวพันหว^{[วซ 3]} ปากภูดาษทำมรงจ่าเสมียรนักการพ่อค้าแม่ค้าคนทำไร่ไถนาพึงเอาเปนมูลความ

3

๓ อุตริพญาณนั้นคือว่าพี่น้องพ้องพันธุญาติกาตนเอง แลมิตรสหายเพื่อนกินอยู่สมเล คนผู้ยากเปนวนิพกแลคนพญาธิเรื้อนหูหนวกตาบอดอันอยู่รัทยาหาวงษาหมีได้

---

1. มีใบบอกแก้คำผิดให้แก้ “คือ” เป็น “คือว่า” (เชิงอรรถของวิกิซอร์ซ)
2. มีใบบอกแก้คำผิดให้แก้ “ธรร” เป็น “ธรรม” (เชิงอรรถของวิกิซอร์ซ)
3. มีใบบอกแก้คำผิดให้แก้ “หว” เป็น “หัว” (เชิงอรรถของวิกิซอร์ซ)

ม.ธ.ก.